قیاس
در یک سخنرانی شنیدم که خیلی از ماها اگر تازه خوبمان باشیم غرورمون رو اینطور درمان می کنیم که:
"تمام این خوبی هایی که دارم و دیگری ندارد را خداوند به من داده. همه از رحمت اوست و او اراده کرده تا من این خوبی ها را داشته باشم و در نتیجه بهتر باشم."
ولی اینجا تازه مقام شیطان رسیده ایم. شیطان هم نگفت که من خودم بهتر هستم، گفت خدایا "تو" مرا از آتش خلق کردی و "تو" او را از گل... پس من بهتر خلق شده ام و نباید سجده کنم.
مسئله اینجاست که باید به خودمان یاد آوری کنیم که حتی اگر یکسری خوبی هایی را خداوند به من داده و به دیگری خیر ممکن است هنوز او از من بهتر باشد.
چون شاید فقط ظاهر را میبینم...
شاید خوبی های بهتری دارد که من خبر ندارم...
شاید اگر در موقعیت من با این همه هدایت که برای من فراهم شده قرار می گرفت الآن به وصلت امام زمان رسیده بود...
شاید در آینده قرار است از از مومنان حقیقی شود...
شاید...
