بسم الله الرحمن الرحیم

 

من شخصا جوری هستم که دوست دارم دیگران را به دین خدا دعوت کنم.

اما گاهی که به درونم دقیق می شوم ،شک می کنم...

گاهی می بینم حرف زدنم از عملم پیشی می گیرد.

گاهی می بینم دلم با زبانم یکی نیست.

گاهی می بینم من فقط دوست دارم یک مبلغ باشم!

یعنی رضای خدا از آن عقب می ماند.

حالا بماند که گاهی احساس می کنم از دیگران برای این کار شایسته ترم.

...

امروز داشتم به فطرت آدم ها فکر می کردم.

معمولا فطرت انسانها پاک است.یعنی اگر در چیزی نور ببیند جذب می شود.

برایتان حتما زیاد اتفاق افتاده...

بعد فکر کردم اگر آدمی خیلی خوب باشد می تواند این فطرت ها را بیدار کند.

در احادیث هم زیاد به این موضوع سفارش شده...

 

چنانکه امام علی (ع) می فرماید:

"کسی که خود را در مقام امام و پیشوای مردم قرار می دهد،باید بیش از آنکه به تعلیم

دیگران بپردازد،به تعلیم خویش بپردازد و باید تادیب کردن او به عملش پیش از

 تادیب کردن او به زبانش باشد."۱

 

و در حدیثی از امام باقر (ع) داریم:

"موعظه اگر از دل خارج شود،در دل می نشیند و اگر صرف لقلقه زبان باشد، از گوش

 ها،تجاوز نمی کند."۲ 

۱. بحار الانوار، ج 2، ص 56; نهج البلاغه، قصارالکلم، ش 73 .

۲. سلوک عرفانی، ص 18