اندکی خودمانی!
بسم الله الرحمن الرحیم
امروز صبح که قرآن میخواندم این آیه خیلی توجّهام را جلب کرد:
فَقاتِلْ في سَبیلِ اللهِ لا
تُکلِّفُ الّا نَفْسَک...(سوره نساء آیه 91)
خداوند به پیامبر میگوید: در راه خدا پیکار کن، فقط در مورد خودت مسئول و مامور
هستی.
این آیه من را یاد خیلی چیزها انداخت...
دور و برمان افراد زیادی را
میبینیم که در خودشان گُماند... سرگردان...شاید هم یک جور وجدان گریزی!...
جالب است گاهی متوجه میشوی افرادی فریاد فطرت پاکشان را از بدحجابی و... خاموش میکنند، به روحشان بیاعتنایی میکنند!...
و بعضیها هم میترسند!...از این که همرنگ جماعت اطرافشان نباشند میترسند!...
و گاهی هم نا امید...
آیا تا به حال از خودتان
پرسیدهاید؟
چقدر دیگران هستند که برای ما تصمیم میگیرند؟...چقدر دیگران هستند که روی تصمیمات
ما تاثیر میگذارند؟...افرادی که در همین دنیا هم با ما نیستند...
گاهی از افکار آنها که فاصله میگیری به راحتی میگویند:
-روی مغزت راه رفتهاند.!
-اینقدر مشکلات این روزها زیاد شده که دیگر نمی شود ملت را به این چیزها دلخوش
کرد!
-گاهی اصلا ترجیح میدهند نشنوند و فرار کنند. گویا ذهنشان تحمل ندارد.شاید هم می
ترسند که روی مغز آنها هم راه برویم!
....
و کسی نیست که بگوید تویی که نمی توانی فکر کنی و فرار میکنی چه معلوم که راهی را
که تا حالا رفتهای درست انتخاب کرده باشی؟!!!...
چقدر خالصانه نشستهاید و با خدای شنوایتان درد دل کردهاید که راه را به شما نشان
دهد؟ او که بهترین یار و همراه است...
چقدر تسلیم بودهاید و اهل عمل حداقل در برابر چیزهایی که می دانستهاید؟...و آیا نا امیدی در برابر
خدایی که میگوید ناامیدی از رحمت من خودش بزرگترین گناه است معنی دارد؟!...
و اگر کسی با ما نیست؟...
در این آیه خداوند به پیامبر میگوید اگر هیچکس با تو به جهاد نیامد خودت به
تنهایی برو!...
بیایید به برکت این ماه مبارک به اندازهی دوستمان، به خداوند اعتماد کنیم!...خودش وعده داده است که هدایتمان خواهد کرد...مردانه به آنچه میدانیم عمل کنیم!...در این ماه درهای رحمت خداوند باز باز است...بنشینیم با او مثل یک دوست درد دل کنیم... از او بخواهیم هوایمان را داشته باشد...او که خودش وعدهی اجابت داده است...
به ما وعده داده اند:
هر کس در رحمت خدای سبحان را بکوبد به رویش باز میشود. (غرر الحکم، ح8292)
.
و این ماه، ماه رحمت و غفران است...و
خداوند منتظر ماست...